Wiki

แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ

แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ

แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ (ฝรั่งเศส: Hector Berlioz, ออกเสียง: [ɛktɔʁ bɛʁljoːz]) เป็นคีตกวี นักเขียน และนักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2346 (ค.ศ. 1803) ที่เมืองลาโกตแซ็งต็องเดร จังหวัดอีแซร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2411 (ค.ศ. 1869) ที่กรุงปารีส

เขาเป็นหนึ่งในคีตกวีคนสำคัญในยุคโรแมนติกของทวีปยุโรป

ประวัติ


ช่วงแรกของชีวิต

เขาสนใจวิถีชีวิตของชาวปารีสมาตั้งแต่เริ่มแรก ในช่วงสมัยการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ซึ่งมีการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่และมีนักปรัชญาเกิดขึ้นจำนวนมาก

ในปี พ.ศ. 2366 (ค.ศ. 1823) เขาได้ศึกษาการประพันธ์เพลงที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีส ร่วมกับฌ็อง-ฟร็องซัว เลอ ซุเออร์ คีตกวีประจำสถาบันซึ่งมีรูปแบบอลังการ และได้รอดจากอุปสรรคในยุคต่าง ๆ มาได้ รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองต่าง ๆ ตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส จนกระทั่งการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์

เขาได้พบคาร์ล มารีอา ฟอน เวเบอร์ (ซึ่งต่อมาได้ใช้เทคนิคของเวเบอร์ในการประพันธ์ แซ็งฟอนี ฟ็องตัสติก) และได้ประพันธ์ Messe solennelle ในปี พ.ศ. 2367 (ค.ศ. 1824)

ถึงแม้เขาหัดเล่นดนตรีเอง โดยหัดเล่นกีตาร์และปี่แตร และแม้ว่าเขาจะไม่ประสบผลสำเร็จในการประกวดดนตรีที่กรุงโรม ในปี พ.ศ. 2369 (ค.ศ. 1826) เขาก็ได้เข้าศึกษาดนตรีที่วิทยาลัยดนตรี (ผู้อำนวยการในสมัยนั้นได้แก่ลุยจิ เชรูบินิ) และได้เรียนกับปรมาจารย์อันทอน ไรคา ที่สอนเขาเกี่ยวกันฟิวก์และเคาน์เตอร์พ้อยท์ รวมทั้งเรียนการเรียบเรียงเสียงประสานกับเลอซุเออร์ด้วย

ในปี พ.ศ. 2370 (ค.ศ. 1827) เขาเข้ารอบการประกวดดนตรีที่กรุงโรม แต่บทเพลงคันทาทา ของเขาที่มีชื่อว่า ลามอร์ดอร์เฟ ได้รับการตัดสินจากคณะกรรมการว่าไม่สามารถจะเอามาบรรเลงจริง ๆ ได้ ในระหว่างการแสดงละครเวทีเรื่องแฮมเล็ต เขาได้อ่านงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ และตกหลุมรักแฮเรียต นักแสดงสาวชาวไอริชที่แสดงในละครเรื่องแฮมเล็ต ซึ่งต่อมาเขาได้สมรสกับเธอในปี พ.ศ. 2376 (ค.ศ. 1833)

เขาค้นพบวรรณกรรมของเกอเทอ เรื่องเฟาสท์ ซึ่งต่อมาเขาได้ประพันธ์เพลงจากการแปลของเจราร์ด เดอ แนร์วาล ชื่อว่าแปดฉากจากเรื่องเฟาสท์ (พ.ศ. 2371) และอุปรากรโศกนาฏกรรมเรื่อง คำสาปของเฟาสท์ ในปี พ.ศ. 2389 (ค.ศ. 1843)

เขารู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก เมื่อวิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีส ภายใต้การอำนวยการของฟร็องซัว-อ็องตวน อาเบอแน็กได้จัดแสดงซิมโฟนีทุกบทของเบโธเฟน ในปี พ.ศ. 2371 (ค.ศ. 1828)

แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก

ดูเพิ่มเติมที่: แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก

การเดินทาง การเป็นนักเขียนนักวิจารณ์ และอุปรากร

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

เลทรัวย็อง

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

ผลงาน


บทวิเคราะห์

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

ผลงานที่ไม่ได้รับการตอบรับที่ดีจากชาวฝรั่งเศส

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

งานเขียน


  • Grand traité d’instrumentation et d’orchestration moderne (1860) ;
  • Mémoires, éditions Fayard ;
  • Correspondance générale, éditions Fayard ;
  • Les soirées de l’orchestre, (1852) ;
  • Le voyage musical en Allemagne et en Italie ;
  • À travers champs ;
  • Les Grotesques de la musique ;
  • Cauchemars et passion ;
  • Son œuvre critique est actuellement regroupée et rééditée : Critique musicale, sous la dir. de H. Robert Cohen et d’Yves Gérard, Paris : Buchet-Chastel, 1997- , en cours (4 vol. parus).

งานเพลง


รายชื่อผลงานทั้งหมดได้ถูกตีพิมพ์โดย D. Kern Holoman ในแค็ตตาล็อกของเขา :
Dallas Kern Holoman, Catalogue of the Works of Hector Berlioz, Cassel : Bärenreiter, 1987.

สำหรับวงดุริยางค์

  • Ouvertures : Le roi Lear, Carnaval romain, Le corsaire, Waverley, Rob Roy ;
  • la Symphonie fantastique op. 14 « Épisode de la vie d’un artiste » (1830) ;
  • Harold en Italie, symphonie à programme avec alto principal (1834) ;
  • Roméo et Juliette, pour mezzo-soprano, ténor, basse, chœur et orchestre (1839) ;
  • la Grande symphonie funèbre et triomphale (1840) ;
  • Rêverie et caprice, pour violon et orchestre (1841).

อุปรากร

  • Les francs-juges (1826 – 1833, partition incomplète) ;
  • Benvenuto Cellini (1834 – 1837) ;
  • La nonne sanglante (1841 – 1847, œuvre inachevée) ;
  • Les Troyens (1856-1858) ;
  • Béatrice et Bénédict (1860-1862).

บทเพลงขับร้องประสานเสียง

  • La Messe solennelle (1824, retrouvée en 1992 alors que Berlioz prétendait qu’il l’avait détruite) ;
  • Lélio ou le retour à la vie, op. 14b (1827) ;
  • Grand requiem ou Grande messe des morts (1837) ;
  • La damnation de Faust, légende dramatique (1846) ;
  • Te Deum (1849 – 1855) ;
  • L’enfance du Christ, trilogie sacrée (1850 – 1854) ;
  • La Mort d’Orphée ;
  • Le 5 mai ;
  • Le ballet des ombres ;
  • Tristia ;
  • Herminie, cantate ;
  • La mort de Cléopâtre ;
  • Les nuits d’été.

ผลงานที่ได้รับการบันทึกเสียง


เซอร์ คอลิน เดวิส

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

ตัวอย่างผลงานที่ได้รับการบันทึกเสียง

  • La Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de San Francisco ou Orchestre philharmonique de Vienne, dirigé par Pierre Monteux ;
  • la Symphonie fantastique, Orchestre du Concertgebouw d’Amsterdam dirigé par Colin Davis ;
  • la Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de Boston dirigé par Charles Münch ;
  • la Symphonie fantastique, Orchestre philharmonique de New York dirigé par Dimitri Mitopoulos ;
  • la Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de Detroit dirigé par Paul Paray ;
  • Te Deum, Orchestre symphonique de Londres dirigé par Claudio Abbado ;
  • Les Nuits d’été, Régine Crespin, Orchestre de la Suisse Romande dirigé par Ernest Ansermet ;
  • Benvenuto Cellini, Chœur de Covent Garden, Orchestre symphonique de la BBC dirigé par Colin Davis ;
  • Benvenuto Cellini, Chœur de Radio-France, Orchestre National de France dirigé par John Nelson (premier enregistrement de la version originale dite Paris I) ;
  • Les Troyens, Chœur et Orchestre de Covent Garden, direction Colin Davis (premier enregistrement mondial de l’œuvre) ;
  • Ouvertures : Carnaval romain, Le corsaire, Les francs-juges, Le Roi Lear, Waverley, Orchestre symphonique de Londres, dir. Colin Davis ;
  • Messe Solennelle. Choeur et Orchestre de la Philharmonie Nationale de Cracovie, direction Jean-Paul Penin. Premier enregistrement mondial, Radio-France / France Télévision, 5 octobre 1993.
  • Harold en Italie, William Primrose , Orchestre philharmonique royal, dirigé par sir Thomas Beecham ;
  • Roméo et Juliette , Chœur du conservatoire de Nouvelle-Angleterre, Orchestre symphonique de Boston, direction Seiji Ozawa ;
  • Grand requiem, Orchestre de la radio de Bavière dirigé par Charles Münch ;
  • Grande symphonie funèbre et triomphale, Orchestre de la BBC dirigé par Colin Davis ;
  • La Damnation de Faust, chœur et Orchestre symphonique de Londres, dir. Colin Davis ;
  • L’enfance du Christ, chœurs John Alldis, Orchestre symphonique de Londres dirigé par Colin Davis.

แหล่งข้อมูลอื่น


  • Publication de l’ADPF
  • “Les Premières armes du jeune Berlioz” : la Messe Solennelle
  • Association Nationale Hector Berlioz
  • Musée Hector Berlioz

หนังสือชีวประวัติ


  • Hector Berlioz, Mémoires, Flammarion; (première édition: 1991) ISBN 2-08-212539-4
  • David Cairns, Berlioz, éditions Fayard (1991) ;
  • Claude Ballif, Berlioz, collection “Solfèges” au Seuil ;
  • Dictionnaire Berlioz, sous la dir. de Pierre Citron et de Cécile Reynaud, Paris, Fayard, 2003 ;
  • Berlioz, la voix du romantisme, catalogue d’exposition à la Bibliothèque nationale de France, 2003-2004, Paris, BnF / Fayard, 2003.

—end—

Related Articles

Back to top button